[ مقدمه حكيم ابو القاسم فردوسى ] كتاب شاهنامه آغاز كتاب به نام خداوند بخشايندهء مهربان به نام خداوند جان و خرد كه انديشه ، فراتر از اين نرود . خداوند نام و جاى ، خداى روزىده رهنماى . خداوند كيوان و سپهر گردان ، فروزندهء ماه و ناهيد و مهر . او كه از نام و نشان و گمان برتر است ، گوهر نگارى كه بر خود آن گوهر نيز سر است . اينك اى انسان ، اگر آفريننده را با چشمانت نمىتوانى ديدن ، ديده مرنجان . و بدان كه انديشه نيز به دو راه نيابد زيرا كه او برتر از نام و جايگاه است . و سخن هر چه باشد ، جان و خِرد به دو راه نيابد . سخنى كه خِرد بر مىگزيند ، همان است كه با ديده ، ديده است . او را كه نتوان ديدن ، چگونه آن چنان كه هست كسى تواند ستود . پس بايد كمرِ بندگى ، او را بست و بس . او كه خود همواره خرد و جان را مىسنجد ، كجا در انديشه‌اى سخت مىگنجد . پس با اين انديشه و جان و روان چگونه توان ، آفريننده را ستود ؟ اى انسان بايد كه به هستى آفريدگار ، خستو « 1 » شوى و از گفتار بيهوده

--> ( 1 ) - خستو به پارسى به معناى مُعترف است .